[https://youtu.be/LkDLQ1lZc5o?si=S4phjpoY...] [https://grihucrelerim.blogspot.com/2012/...]

zamanın ucu bucağı yok gibi sanılırken döngüler arasında sıkışıp kalındı. bir nokta belirlemeli ve ondan olabildiğince uzağa kaçılmalı. sanılmalar ve yanılgılar. geçmişe dönük bir mektup fakat olağandışı bir şekilde güne uygun. bu güne ve sonrakilere, attığın adımlara bak, nelere gittiğine ve nerelerden ani dönüşler verdiğine. zamanı yakalayabileceğine olan inancı ise darağaçlarında sallandır. dur ve soluklan diyen o sesi boğ ve kaçan nefesler arasında kendi adını hecele. geri dön ve dur, yeniden yeniden kazı tırnaklarınla, 21’ine kaç gün kaldı, kaç ay kaldı veyahut kaç kere geri dönüşler yaşadın. bağımsız mı sandın kendini dimdik duruyorken. kırık kemiklerin kaynamamışken denge adına nağmeler yazdın. zamansızsın, eminiz. peki onca düşüşlerin neden aklının en...

nerede olduğunu biliyor çeliğin çeliğe çarpışı gibi bir çınlama sanrılardan yana bir avuç tütün yazgısının solukluğu nefesinin yokluğu kadar hırçın rüzgarlarla seremoni yapıyor

kurtarabileceği kimsesi kalsın istemiyordu gücünün son demlerine kadar ruhuna çekilmek istiyordu bir kere çok parlaktı bu ayın yansıttığı ışık ve çevresine dolanan metalik gri bir kere çok alçaktı bu yükseklerin umudu faydasız gün ışığı sarmallar hâlinde iniyor tepesine ve bakınıyor manzaraya kuşbakışının yansıması gibi gözbebekleri ufalıyor kendinden uzaklaştıkça bu manzara gittikçe daha da büyüyor içine alıyor kendisini pırlanta parıltıları arasında sesinin yankısını duyuyor ne denli ışıldadığından bahsedilseydi bir müddet inanır mıydı talihsiz bedenine bir müddet kucaklaşmanın hayalini asırlara gizler miydi

bir şeyler ateş ediyor bizim kasabada* taşlara çarpan sert cisimler gürüldüyor oğul el ayaktan çekilmiş, güneşin batışında doğmuş onun ensesindeki kara mühür, saçlarının gizine sığınır bana bak, korkudur bunun adı sanki sağır ediyor gözleri, usul usul bir mırıltı dolanıyor tene sımsıkı yum ağzını, hıçkırığın dağlıyor her yanı doğarsın elbet, elbet açarsın bir gün gözünü şimdi senin göğüne yağıyor yumrular kaderin yumağı dillere dolanmışken çok geç oğulun sanrısız zihnine girersen çıkış yolu tepiş sevinin paçalarında akar o iğrenç koku, kansızın teki, kafası kırık parmağının çukurlaştığı nokta senin neslinin lekesidir bana bak, seçme kelimeleri ya da yığma saçmalıkları sorguya kapılma, her saniyenden akmasın diyeceklerin

bana baharı da anlatma, öfkeni kusma, hü...

göğün kısık gözlerinden doğan güneş. usulca esen rüzgar ve bir avuç uçuşan kül. yağmurlar geride kaldı sanmıştı, bir zamanlar sancılandığı rahimden kanla canla koptu sanmıştı. zaman akıp gidiyor, kendisinden kopan birkaç uzvu ve bir daha anımsamayacağı dilleri düşünüyordu. bir daha asla adını seslenemeyecekti eskisi gibi. binlerce farklı kelimelerle yazdığı her satırdan uzaklaşmıştı. bir avuç kül. tekrara yanılgılara düşmüş bir zihin.

geliyor göğsünün sancısı. her gece başını yastığa koyduğunda ve otobüsün sisli camında anımsarken kendini. yansımaya tiksinerek bakmıyor artık. fakat birçok şey göz ardı edilmişti. kendisinden geriye ne kalmıştı? kavrulmuştu, pişmişti ve küller arasında kendi saç tellerinin rengini ayırt edemiyordu. gövdesini kan götürüyordu. res...

- hasan: ESKİCİ, refik halit [http://www.ahiska.org.tr/wp-content/uplo...]

- madam marini'nin tamamlanmış bir resmi [peruk gibi hüzünlü, son öykü]